Dzieciństwo i młodość

Jan Paweł II urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach, w położonym przy kościele domu, z okna którego widoczny był napis na kościelnym murze "czas ucieka, wieczność czeka". Rodzina Wojtyłów była niezwykle skromną i tak też żyła. Jedynym źródłem utrzymania była pensja ojca, który pracował w charakterze urzędnika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień, matka zaś pracowała dorywczo jako szwaczka. Karol jako dziecko nosił przezwisko "LOLEK". Od pierwszej klasy podstawówki, aż do matury młody Karol był prymusem klasy, jak i szkoły. Jego rozważność jeszcze jako chłopca pozwalała unikać mu kłopotów i wszelkich wybryków, jednocześnie sprawiała, że był bardzo wesołym i lubianym przez kolegów. Po lekcjach czas spędzał z kolegami na boisku grając w piłkę nożną. Lolek najbardziej lubił występować na bramce, w czym zresztą był najlepszy. Pasjami Lolka od zawsze były sport, turystyka oraz gra na gitarze. Dzieciństwo Karola skończyło się niespodziewanie szybko, gdy miał osiem lat zmarła Mu ukochana matka, mając zaledwie 45 lat. Trzy lata później, w 1932 roku zmarł na szkarlatynę w wieku 26 lat Edmund, brat Karola, zarażając się niosąc pomoc jednej ze swoich pacjentek w szpitalu w Bielsku.

Studia

14 maja 1938 Karol Wojtyła zakończył naukę w gimnazjum otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą, co umożliwiło Karolowi podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Wojtyła wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które rozpoczął w październiku 1938 roku. Dzień 18 lutego 1941 roku był dla Karola niezwykle trudnym, wtedy właśnie pod długiej chorobie zmarł jego ojciec.

Wojna przerwała normalny tok edukacji lecz Karol nie zrezygnował z nauki studiując dalej na tajnych kompletach oraz pracując w w zakładach chemicznych Solvay w Borku Fałęckim. Na jesieni roku 1941 Karol wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny, który swoje pierwsze przedstawienie wystawił 1 listopada 1941. Rozstanie Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w roku 1943, gdy postanowił on studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie oraz rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Kapłaństwo

Pierwszego listopada 1946 roku Karol Wojtyła z rąk kardynała Sapiechy otrzymuje święcenia kapłańskie, a w dwa tygodnie później wyjeżdża do Rzymu na studia w Instytucie Angelicum. Uczy się pilnie, w wolnych chwilach zwiedzając słoneczną, bogatą w zabytki Italię. W czerwcu 1948 roku ksiądz Wojtyła wraca do Polski, gdzie zostaje wikarym w Niegowici pod Gdowem, w marcu 1949 roku zaczyna pracować w krakowskim kościele pod wezwaniem św. Floriana, a następnie zostaje mianowany profesorem KUL-u. Nie rezygnuje jednak z kontaktu z przyrodą i dalej "Wujek", jak Go nazywano, organizuje z grupą młodych przyjaciół turystyczne wyprawy. W zimie były to narty, w lecie zaś kajaki lub wędrówki po górach. Tak było, nawet, gdy przechodził kolejne stopnie w kościelnej hierarchii, profesora, biskupa i arcybiskupa. W roku 1967 otrzymał tytuł kardynała, a jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego Męczennika.

Papiestwo

16 października 1978 roku zostaje ogłoszona światu wiadomość: "Annuntio vobis gaudium magnum - Habemus Papam" - mamy Papieża! Kardynał Karol Wojtyła został papieżem i przyjął imię JANA PAWŁA II. Cała Polska oszalała z radości, w kościołach biły dzwony, a ludzie na ulicach ściskali się mając łzy w oczach. Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wybór na głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na wydarzenia w Europie wschodniej i Azji w latach 80. XX wieku.

Gdy w 1979 roku przybył do Polski i w Warszawie wypowiedział słowa: "Niech zstąpi duch Twój i odnowi oblicze ziemi tej ziemi" - stało się jasne, że czasy pogardy i zniewolenia muszą odejść. W narodzie rodził się nowy duch i przybliżała się Solidarność. W piątek 13 maja 1981 roku turecki zamachowiec Ali Agca wyciągnął broń i strzelił do papieża. Kula ominęła najważniejsze organy ciała, chociaż Agca mówił, że strzał był w 100% śmiertelny. Cały świat zamarł w oczekiwaniu i milony ust powtarzały słowa modlitwy z proźbą o cud. I cud nastąpił; kolejne komunikaty lekarskie niosły coraz więcej nadziei. Po kilku tygodniach z kliniki Gemelli popłyneły w świat słowa podziękowania dla Maryi za uratowanie życia i słowa wybaczenia dla niedoszłego zabójcy. Rok później Jan Paweł II złożył u stóp Maryi kulę która go zraniła, a która obecnie jest wprawiona w koronę Matki Boskiej. Papież wybaczył swojemu zamachowcy i odwiedził go w więzieniu. Konsekwencją tego zamachu stało się odtąd opancerzenie papamobile - pojazdu, którym porusza się papież.

Pielgrzym Narodów

Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże zagraniczne. Odbył ich 104, odwiedzając wszystkie zamieszkane kontynenty i kraje świata. W wielu z miejscach, które odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Całym narodom niesie pokój i nadzieję. Jest autorytetem moralnym naszych czasów. Jan Pawel II w sobie dwie unikalne cechy. Był pewnym siebie przywódca Kościoła, a jednocześnie serdecznym ojcem szukającym bliskiego kontaktu ze swoimi dziećmi. To właśnie ta wyjątkowe połaczenie cech i przyniosła mu ogromną popularność na całym świecie. Przy tym odrzucił towarzyszący jego poprzednikom dystans i pompę na rzecz komunikowania się z ludźmi.

Papież Młodych

Jan Paweł II chętnie spotykał się z młodymi ludźmi i poświęcał im dużo uwagi. Na spotkanie w Rzymie 31 marca 1985 roku, który ONZ ogłosiło Międzynarodowym Rokiem Młodzieży, napisał list apostolski na temat roli młodości jako okresu szczególnego kształtowania drogi życia, a 20 grudnia zapoczątkował tradycję Swiatowych Dni Młodzieży. Odtąd co roku przygotowywał orędzie skierowane do młodych, które stawało się tematem tego międzynarodowego zlotu, organizowanego w różnych miejscach na świecie.

Choroba i śmierć

Jan Paweł II od początku lat 90 cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. Mimo licznych spekulacji i sugestii ustąpienia z funkcji, które nasilały się w mediach zwłaszcza podczas kolejnych pobytów papieża w szpitalu, pełnił ją aż do śmierci. Jego długoletnie zmagania z chorobą i starością są osobistym przykładem głoszonych na ten temat poglądów, w których podkreślał godność ludzkiego cierpienia oraz odnosił je do męki Chrystusa. Zmarł 2 kwietnia 2005 o godzinie 21:37, kilka minut po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Swięta Miłosierdzia Bożego oraz dwa dni przed świętem Zwiastowania NMP (dzień świętości życia, którego był orędownikiem). W 9665 dniu swojego pontyfikatu odszedł po dwóch dniach oczekiwania na wejście do domu Pana, podczas których nieustannie towarzyszyli mu wierni z całego świata, śledząc na bieżąco wiadomości dochodzące z Watykanu. Po śmierci Papieża, wielu duchownych, przedstawicieli Watykanu a także wielu wiernych oraz mass-media zaczęli nazywać Papieża dodając przydomek "Wielki".